rugnuni s.m.
0.1 grignuni, rogioni, rugnuni; f rignuni.
0.2 Lat. parlato *ronionem, var. assimilata di *renionem (DELI2 s.v. rognone).
0.4 Cit. tutte le occorrenze.
0.5

Nota grignuni con un consonantismo iniziale, att. nelle varietà merid., forse dovuto a un fenomeno di ipercorrettismo (cfr. Rohlfs, II: § 185).

0.8 AScobar: rignunirugnuni.
Valla: ø.
0.8 BDel Bono: rugnuni.
Vinci: rugnuni.
Pasqualino: rugnuni.
Mortillaro: rugnuni.
Biundi: rugnuni.
Traina: rugnuni.
Macaluso Storaci: rugnuni.
VS: grignunu1, rrignuni, rrignunu, rrugnuni, rrugnunu.
0.8 CTLIO: rognone.
0.9 Giuseppe ZappalĂ  06.03.2023.
ISSN 2975-111X
1 [Anat.] [Rif. a un animale:] rene (di una bestia macellata); rognone.

[1] Gl DeclarusXIVM - Angelo Senisio, Declarus, 252r, pag. 70.29: Rien rienis... idem quod ren, vel porcellus; vel est intestinum, quod dicitur grignuni; vel renes; et interpretatur fluens.

[2] Gl DeclarusXIVM - Angelo Senisio, Declarus, 248r, pag. 109.8: Rien enis... porcellus vel intestinum, quod dicitur grignuni; unde Ren li rini; Renunculus lu grignuni...

[3] Gl F ScobarXVIL (1519) - Voc. bilingue, pag. 231a: rignuni rennephros.

[Impiegato a scopo terapeutico].

[4] ThesaurusXVR - Thesaurus pauperum, 27.4, pag. 38.9: Item fa' fumicari lu rogioni cum aglata tepida chara et poy lu fa' <si>napizari di pulviri di chervu arsu, pichi, inchensu et mastica, et non solum contra a quistu mali...

1.1 [Anat.] Sinedd. [Rif. a un animale:] fianco.

[1] MascalciaCrSpXIVP - Tratt. di mascalcia, ms. CrSp, volg. Ruffo, Di lu mali di firutu, Cap. XXVI, pag. 592.13: Et un altru mali aveni in li lonzi di lu cavallu, e fanchi <in li rini> et in li rugnuni duluri ki tira li nervi di li lumbi e di li rini ki non si ndi cessa. Kistu mali casualimenti aveni di subitu per superfluitati di mali homuri...